บทที่ 6 บทที่ 1 (5)
แมนนี่ยิ้มน้อยๆ ค้อมศีรษะให้เจ้านายแล้วถอยออกมาจากส่วนทำงานของเฮคเตอร์ เขาแจ้งประสงค์ของเฮคเตอร์ให้แก่เลขาฯ ด้านนอก เพื่อบอกต่อแก่ประชาสัมพันธ์ด้านล่าง
เสียงกริ่งโทรศัพท์ดัง และอันนาซึ่งนั่งรอชะเง้อชะแง้อยู่ก็ลุ้นทุกครั้งที่ประชาสัมพันธ์สาวทั้งสองรับสาย และครั้งนี้มันก็เป็นทีของเธอ หญิงสาวผุดลุกขึ้นยืนทันควัน ใบหน้ามีรอยยิ้มระบายเกลื่อน แคทเธอรีนกับเซบาสเตียนเงยหน้าขึ้นมอง
“เป็นยังไงบ้างคะ มิสเตอร์เกลนนอน...”
อันนาเอ่ยถามละคำไว้รออย่างตื่นเต้น ตอนนี้จินตนาการไปแล้วว่าเธอจะดีใจมากแค่ไหน ที่ได้สัมภาษณ์ เฮคเตอร์ พี. เกลนนอน แบบระยะเผาขน!
ทว่า ความตื่นเต้น และแสนจะภูมิใจในตัวเองนั้นกลับถูกทำลายลง กับประโยคนี้
“มิสเตอร์เกลนนอนยังยืนยันค่ะว่าไม่ต้องการให้สัมภาษณ์สื่อใด เอ้อ... ท่านไม่สนใจค่ะ”
ช่างภาพหนุ่มถอนหายใจเพราะนึกไว้แล้ว ส่วนแคทเธอรีนยิ้มๆ เธอพอรู้ว่าคำตอบต้องเป็นแบบนี้ และ...ที่ยิ้มเพราะขำ เนื่องจาก... ต่อจากนี้ เฮคเตอร์ พี. เกลนนอน คงต้องประสบกับการ ‘ตื๊อ’ ของคนแถวนี้
ฝ่ายอันนานั้นแม้จะหน้าชาไปบ้าง แต่เธอหายั่นไม่!
“ไม่เป็นไรค่ะ ไว้ดิฉันจะมาใหม่ และดิฉันมั่นใจ ครั้งหน้ามิสเตอร์เกลนนอนจะต้องเปลี่ยนคำตอบแน่”
เซบาสเตียนและแคทเธอรีนมองสบตากันก่อนส่ายหน้าพลางยิ้มๆ วันนี้อันนาแพ้ แต่ทั้งคู่มั่นใจ เหยี่ยวข่าวสาวผู้ไม่เคยปล่อยเหยื่อให้หลุดมือไม่มีทางยอมแพ้ง่ายๆ
อันนา กานดิศ ถือว่า... ปัญหาทุกปัญหาคือความท้าทายที่รอพิสูจน์เธอ
แต่...
สามวันต่อมา หลังรออยู่ห้าชั่วโมง...
“เอ่อ มิสเตอร์เกลนนอนติดประชุมและยังยืนยันว่าไม่ให้สัมภาษณ์แก่สื่อใดๆ ค่ะ”
ห้าวันต่อมา หลังอันนากินเค้กเข้าไปจนแน่ใจว่าต้องเป็นไขมันจุกอกตายแน่ๆ
“มิสเตอร์เกลนนอนปฏิเสธที่จะให้เข้าพบค่ะ ท่านไม่ต้องการจะให้สัมภาษณ์ในตอนนี้”
สิบห้าวันต่อมา... กับการรอตั้งแต่เช้าจรดเย็น
“มิสเตอร์เกลนนอนไม่ว่าง และบอกว่า...จะไม่ให้สัมภาษณ์ใดๆ ทั้งสิ้นค่ะ ท่านว่ากรุณาอย่าตื๊ออีกเลย!”
หนึ่งเดือน... ถัดมา
“ขอบคุณมิสเตอร์ริชชี่อีกครั้งมากๆ เลยนะคะ ที่กรุณาให้สัมภาษณ์และยังเอื้อเฟื้อที่จอดรถให้กับพวกเรา และเราขอให้สัญญาอีกครั้ง สัมภาษณ์ครั้งนี้ของมิสเตอร์ริชชี่จะต้องเป็นที่น่าจับตามองอย่างมากแน่นอนค่ะ”
อันนาในลุคเดิมกับเชิ้ตกางเกงแสล็กและใบหน้าอันจืดชืด บอกพร้อมยิ้มใส เมื่อเลขาฯ ส่วนตัวของ โอดิน ริชชี่ที่เธอขอเข้าสัมภาษณ์ในวันนี้ลงมาส่งเธอกับเซบาสเตียนและแคทเธอรีนที่ลานจอดรถผู้บริหาร หลังจากหญิงสาวใช้อภิสิทธิ์จากการสัมภาษณ์นิโคลัส แวนดอร์ฟ เป็นใบเบิกทาง และ... ตาแก่แวนดอร์ฟ หัวงูขี้หลีก็ตกหลุมคำหวานอ้อนๆ จัดการให้ ดูเหมือนโอดิน ริชชี่ และเจ้าพ่ออัญมณีจะมีความสัมพันธ์กันอยู่มาก อันนากับเพื่อนจึงได้รับสิทธิพิเศษ
เลขาฯ ของโอดินเดินจากไป และอันนาก็ลากเซบาสเตียนและแคทเธอรีนเดินดุ่มๆ ตามหารถยนต์ของเฮคเตอร์ พี. เกลนนอน พอเจอ เธอกับเพื่อนสนิททั้งสองก็ซุ่มกันอยู่แถวนั้น กะว่าจะรอให้มหาเศรษฐีหนุ่มออกมาและดักเจอ
แบบว่า... นี่คือเรื่องบังเอิ้ญ บังเอิญ อะไรแบบนั้น!
แต่ว่าผ่านไปยี่สิบนาที เธอก็มีดันมีปัญหากับเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย และใครจะคิดมันเป็นช่วงเวลาที่มหาเศรษฐีหนุ่มซึ่งถูกล้อมด้วยเหล่าบอดีการ์ดตรงมาที่รถยนต์
และอีตา รปภ. สุดเฮี้ยบก็ยังไม่ยอมปล่อยตัวเธอ!
“มิสเตอร์เกลนนอนคะ มิสเตอร์เกลนนอน!”
อันนาเบี่ยงตัวออกจากการคุยไม่รู้จบกับเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย เธอออกวิ่งตามรถยนต์ที่เริ่มเคลื่อนตัว ปากร้องตะโกนเสียงแหบแห้งที่ด้านหลัง มีรปภ.วิ่งตามมาอีกสามคน
และเหตุการณ์นั้นก็อยู่ในการรับรู้ของคนที่นั่งอยู่ภายในรถยนต์
“ดูท่าจะเป็นนักข่าวครับคุณเฮค ไม่รู้ใช้วิธีไหนถึงได้เข้ามาดักรอจนถึงชั้นนี้ได้”
แมนนี่ที่นั่งหน้าคู่คนขับมองกระจกมองข้าง ก่อนเอี้ยวตัวมาบอกเฮคเตอร์ที่กำลังหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา มหาเศรษฐีหนุ่มยกนิ้วชี้ขึ้น เขาเหลียวมองกระจกมองหลัง ภาพสะท้อนคือหญิงสาวคนหนึ่งกำลังถูก รปภ. หิ้วแขนไว้ข้างหนึ่ง ใกล้กันนั้นเป็นผู้หญิงผู้ชายกำลังอธิบายอะไรสักอย่างกับ รปภ.อีกสองคน
“หยุดก่อน”
คำสั่งทำให้รถหยุดลง ระยะห่างห้าเมตรทำให้พอจะเห็นแม่สาวที่ถูกหิ้วแขนไว้ถนัด
วินาทีถัดมา เธอเงยหน้าขึ้นมองตรงมา และสายตาของเราก็ประสานกัน
เฮคเตอร์ยิ้ม สีหน้าเริ่มมีความหวังของสาวน้อยด้านนอกทำให้คนชอบแกล้งออกคำสั่ง
“ไปเถอะ”
รถยนต์คันหรูจากที่หยุดตอนนี้วิ่งจากไป อันนาหน้าเหวอ เธอหันมาทำหน้าดุใส่เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่ตอนนี้ปล่อยแขนเธอ และทำเฉยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นก่อนเดินจากไป นักข่าวสาวมองตาม นึกรู้ว่านี่เป็นแผนของทายาทเกลนนอนแบงก์ที่มีคำสั่งให้ รปภ. กันพวกเธอไว้ไม่ให้เข้าถึงตัวเขา
เซบาสเตียนกับแคทเธอรีนถอนหายใจอย่างโล่งอกที่เฮคเตอร์ไม่เอาเรื่องพวกเขา แต่...
อันนากระทืบเท้า
“โอ๊ย! อย่าคิดนะว่าคนอย่างอันนาจะยอมแพ้!”
นักข่าวสาวหัวเห็ดของ นิว นีเดอแลนด์ประกาศลั่นลานจอดรถพิเศษผู้บริหาร เมื่อความอดทนในการเข้าหา... แหล่งข่าวครั้งสุดท้ายหมดลงกับการถูกปฏิเสธ ร่างเล็กบอบบางสูดลมหายใจฟืดฟาด มือสองข้างยังคงกอดอกและหน้ายังเชิด ตาคมสวยเหมือนตาหงส์หรี่ลงยามมองจับไฟท้ายแดงๆ ของรถยนต์คันหรูที่ห่างออกไป
เฮคเตอร์ พี. เกลนนอน เดี๋ยวเราได้เจอกันแน่!
